De Kraanvogel > Acupunctuur > Helingsproces en acupunctuur
Begeleiding met acupunctuur kan, in combinatie met aandacht voor uw eigen ervaringen en ontwikkeling, een goede ondersteuning zijn in een helingsproces. Op deze pagina geef ik aan, wat ik onder begeleiding bij een helingsproces versta, welke rol acupunctuur daarbij kan spelen, en wat ik bedoel met 'aandacht voor uw eigen ervaringen en ontwikkeling'. Wanneer u het idee heeft dat deze begeleiding voor u een goede keus zou zijn bent u van harte welkom voor een intakegesprek.
Opmerking vooraf: ik schrijf op deze pagina regelmatig over 'jij', 'je' en 'jou', terwijl we op andere pagina's van de website meestal gekozen hebben voor 'u'. Wanneer het over ervaringen gaat wordt het al snel persoonlijk, en 'u' past daar voor mijn gevoel niet goed bij.
Sprekend over 'heling' komt onmiddelijk de vraag op: wat moet er helen? Als er iets 'heelt' kun je er van uitgaan dat er een wond is of wonden zijn. Soms lijkt duidelijk wat de wond is. Meestal wordt echter pas in de loop van een helingsproces duidelijk welke wonden er waren en zijn. Voorbeelden van (aanleidingen tot) wonden zijn:
Soms zijn er niet zulke duidelijke aanleidingen voor een wond, en heeft de wond meer te maken met leven-op-aarde, in een niet-ideale concrete werkelijkheid. Ook blijkt in de loop van een helingsproces vaak dat er onder een duidelijk aanwijsbare wond nog andere, minder duidelijk aanwijsbare wonden zitten.
Er is nog een andere manier om naar 'heling' te kijken. Heling krijgt dan de betekenis van heel-worden, worden zoals je bedoeld bent. Deze manier van kijken is meer op de toekomst gericht. Uiteindelijk zal het in elk helingsproces over deze betekenis van 'heling' gaan, aangezien er als het goed is een moment komt waarop het niet meer (vaak) nodig is om met ervaringen uit het verleden bezig te zijn.
Wanneer mensen gebeurtenissen meemaken die heviger zijn dan ze met hun aanpassingsvermogen van dat moment aankunnen ontstaat er een wond, of meestal meerdere wonden. Er zijn lichamelijke wonden (bijvoorbeeld na een ziekte, ongeval of mishandeling), psychische wonden (bijvoorbeeld dat ideeën die belangrijk voor iemand zijn niet meer blijken te kloppen) en wonden op zielsniveau (bijvoorbeeld de ervaring er voor anderen niet toe te doen, of vernederd te worden). Van deze wonden helen de lichamelijke meestal nog het makkelijkst, vaak al binnen dagen of weken. De psychische wonden en wonden op zielsniveau hebben vaak meer tijd nodig. Vaak doen we er alles aan om deze wonden te vergeten of er geen last (meer) van te hebben. We ontwikkelen 'overlevingsstrategieën'. Tot er een moment komt dat ofwel de wonden weer naar boven gaan komen (bijvoorbeeld oorlogsherinneringen die pas na het pensioen terugkomen), ofwel de overlevingsstrategieën (de manieren om geen last te hebben van de wonden) ons steeds meer last bezorgen. Dat kan zijn in de vorm van lichamelijke klachten, van ziektes, van problemen in de relatie of in relaties, op het werk, of in de opvoeding van de kinderen. Op dat moment ontstaat er een keus: wil ik een betere manier van overleven aanleren, of wil ik een helingsproces doorgaan?
Iedereen heeft zijn eigen, unieke manier van overleven. Toch zijn er wel overeenkomsten aan te wijzen tussen mensen die zijn gaan overleven. Een paar veelvoorkomende manieren om geen last te hebben van wonden zijn:
Wat pijnlijk is wil je het liefste niet voelen. Eigenlijk iedereen die met pijnlijke ervaringen wordt geconfronteerd sluit tijdelijk delen van het gevoel buiten. Dat betreft zowel het voelen van het lijf als het voelen van emoties. Er ontstaat als het ware een splitsing tussen 'ik' en het voelen. En in plaats van dat het lijf een plek is om in te wonen en om mee in relatie te gaan met de wereld wordt het een onbekend gebied. Niet zelden wordt het lijf zelfs als vijandig ervaren, of emoties als gevaarlijk. Als je je er al van bewust bent.
Zeker wanneer het moeite kost (of begint te kosten) om wonden niet te voelen ontstaat er vaak veel lichamelijke en psychische spanning. Deze spanning kun je beschouwen als een voortdurende stressreactie ("vluchten, vechten of bevriezen"). Sommige mensen beschrijven deze spanning als een soort pantser.
Onder gebrek aan eigenwaarde versta ik dat je niet het gevoel hebt dat je er toe doet. Wat jij voelt, of wat jij wilt heeft voor jouw gevoel geen recht van bestaan. Dit treedt vooral op als je langdurig (of hevig) slachtoffer bent geweest van geweld. Door niet het idee te hebben dat wat jij voelt of wilt er toe doet ontneem je (onbewust) ook jezelf de mogelijkheid om te voelen en te willen.
Wanneer je je bewust begint te worden van het bestaan van wonden dan ontstaat vaak de wens om daar iets aan te doen. Meestal kiezen mensen dan om te beginnen voor betere manieren van overleven. Heel veel therapieën en therapeuten bieden daarbij hulp aan. Wanneer er vooral lichamelijke klachten optreden komen mensen vaak in de de 'medische molen' terecht. Door het gebruik van medicijnen, door (soms overbodige) operaties of oefenprogramma's wordt dan geprobeerd om de lichamelijke klachten weg te nemen.
Wanneer er vooral psychische klachten optreden wordt tegenwoordig ook vaak een medisch traject gevolgd. Antidepressiva zijn momenteel de meest populaire manier onder hulpverleners en patiënten om weinig te voelen. Een andere veelvoorkomende benadering is de cognitieve gedragstherapie. Deze kán helpen om minder destructieve manieren van denken te ontwikkelen, maar helpt niet bij het leren voelen en ervaren, laat staan bij het helen van wonden.
In een helingsproces gaat het er om, in de loop van de tijd steeds beter te leren om te leven mèt de wonden, en dus niet langer te overleven zonder bewustzijn van de wonden of 'ondanks' de wonden. Dit is een vaak langdurig proces. Mensen die een helingsproces doorgaan zetten doorgaans een aantal belangrijke stappen, zoals:
Wanneer je altijd geleerd hebt dat wat jij voelt niet telt is het moeilijk om je eigen ervaringen serieus te nemen. Als je je min of meer hebt afgesloten van je gevoel moet je als het ware een knop omzetten: mijn gevoel doet er toe!
Als je lijf een onbekend, of zelfs vijandig gebied is zul je dat gebied moeten leren kennen. Waar zit er spanning, waar is het warm, waar koud, waar zit pijn, wat is prettig, wat is onprettig, heb ik honger? Voelen van je lijf is een belangrijke stap in een helingsproces en blíjft ook belangrijk!
Wanneer je emoties ontkend werden, of wanneer ze voor jezelf te hevig waren zijn over het algemeen niet alleen de oorspronkelijke emoties (bijvoorbeeld angst of verdriet of woede) naar de achtergrond gedrongen, maar álle emoties. Er ontstaat een vlakheid. Of er ontstaat één voorkeursemotie (bijvoorbeeld boosheid of verdriet). Door je steeds meer bewust te worden van je emoties krijg je weer meer ruimte voor álle emoties. Daarmee wordt het niet perse leuker, maar wel kleurrijker en echter. Bewustzijn van je emoties is ook belangrijk voor de volgende stap.
Wanneer wat jij wilde er niet toe deed, ofwel omdat de omstandigheden te overweldigend waren ofwel omdat anderen je dat op allerlei manieren lieten weten, zul je moeite hebben met de vraag "wat wil jij?". Om zelf vorm te gaan geven aan leven (anders dan overleven) is het nodig om contact te gaan maken met je wil. Daarvoor is het wel nodig om eerst boos te kunnen worden en te kunnen voelen (en zeggen) wat je níet wilt. Die energie heb je nodig om steeds beter te gaan merken wat je wèl wilt.
In eerdere stappen heb je geleerd om te voelen. En dan lijkt het vervolgens alsof al die gevoelens die er al die tijd niet konden zijn er op hebben gewacht om naar boven te mogen komen. Nu heb je je wilskracht nodig om ervoor te kiezen om de gevoelens en ervaringen, waaronder de wonden, te gaan voelen. Dit is vaak een erg lastige stap. Net nu je gemerkt hebt dat wat jij wilt er toe doet blijken er veel nare ervaringen (die je eigenlijk helemaal niet wilt voelen) te zijn. De paradox (schijntegenstelling) is hier dat juist door er voor te kiezen deze ervaringen wel te voelen je niet meer geleefd wordt door die ervaringen.
Wanneer de ervaringen er steeds meer mogen zijn (en pas dan!) wordt het mogelijk om gebeurtenissen als een ernstige ziekte of geweldservaringen in een groter perspectief te gaan zien. Dan kan het gebeuren dat er 'dingen op hun plaats vallen', bijvoorbeeld in de familiegeschiedenis of in je levensverhaal. Of het kan zijn dat je merkt dat jouw lijden een deel is van al het lijden in de wereld. Wanneer mensen dit gaan merken worden zij vaak milder ten opzichte van zichzelf en anderen. Ook kunnen zij vaak voor anderen in hun omgeving steeds meer gaan betekenen. Ze worden niet meer geleefd door hun ervaringen maar zijn in staat om mèt oude en nieuwe ervaringen te leven en deze een plek te geven. Dit is bij uitstek het gebied van het Hart.
Elk van de bovenstaande stappen vraagt tijd en aandacht. En het is niet mogelijk om stappen over te slaan zonder daar verderop in het proces door vast te lopen. Wel kan het zijn dat je sommige stappen al korter of langer geleden hebt gezet. Zo komen er bij mij veel mensen die al heel veel voelen, maar die moeite hebben om contact te krijgen met hun wil. En er komen veel mensen die juist prima contact hebben met hun wil, maar die moeite hebben om te gaan voelen dat er daarnaast ook emoties als verdriet en woede, of ervaringen van pijn zijn die het verdienen om aandacht te krijgen.
Ik begeleid mensen met behulp van acupunctuur. Ik combineer de acupunctuur met aandacht voor wat er in je omgaat. Acupunctuur en aandacht voor je eigen ervaring versterken elkaar.
Behandeling met acupunctuur is erop gericht om energie meer te laten stromen. Het gevolg daarvan is dat emoties en andere ervaringen meer voelbaar gaan worden. Tegelijkertijd merk je vaak dat er bij vlagen ook meer vitaliteit komt, dat je je prettiger voelt. Er komt beweging, maar meestal is dat met horten en stoten. Iedere keer dat je wat losser in je vel komt te zitten komt er ook wat meer ruimte voor gevoelens en ervaringen. Soms blijk je die er gewoon te kunnen laten zijn. Soms ook blijkt het goed of nodig om er dieper op in te gaan.
Als het nodig is om dieper op emoties of ervaringen in te gaan zijn er verschillende mogelijkheden. Ik geef regelmatig suggesties voor thuis. Voorbeelden van suggesties zijn: opschrijven wat je voelt, tekenen wat er in je opkomt, opletten hoe je in bepaalde situaties reageert of (in je eentje) boosheid gaan uiten. Dit zijn altijd suggesties, het is geen huiswerk, en ik vraag je ook of je met deze suggestie aan de slag wilt.
Een andere mogelijkheid is dat ik je tijdens het consult vraag of je verder wilt kijken naar wat je tegenkomt. Vaak lukt het in een gesprek om meer duidelijkheid te krijgen over de betekenis van wat je tegenkomt. Soms vraag ik je ook of je hier in een meditatieve oefening naar wilt kijken. Vaak is dat een betere manier dan praten, omdat je in een oefening minder makkelijk gaat nadenken. Zo komt er meer ruimte voor voelen en ervaren.
Er zullen regelmatig momenten komen waarop je merkt dat je nu de keus hebt: ofwel je blijft reageren zoals je hebt aangeleerd als overlevingsstrategie, ofwel je maakt meer ruimte voor leven zoals het ook kan, zoals je bedoeld bent.
Als u tot hiertoe hebt gelezen, als u het gevoel hebt dat wat u leest op u van toepassing is en wanneer u vermoedt of weet dat het nodig is om voor een helingsproces te gaan kiezen, bent u van harte welkom om in een eerste consult de mogelijkheden te onderzoeken. Voor het maken van een afspraak of het vragen van meer informatie kunt u het onderstaande formulier gebruiken. Ook kunt u bellen met tel. 030-2331875.
Meer informatie over mijzelf, Koos van Kooten, vindt u hier. Ook op die pagina vindt u een reactieformulier.
copyright © :
Koos van Kooten, Utrecht, 2010
overname alleen na toestemming,
ongewijzigd en met bronvermelding, inclusief "link"!
over deze website
De
Kraanvogel